Object constant werd in 1994 gecreëerd en al meer dan honderd keer opgevoerd in de grootste schouwburgen.

Het was door over de vrijheid na te denken, dat de beroemde Canadese choreografe Marie Chouinard in 2005 bODY_rEMIX/les_vARIATIONS_gOLDBERG creëerde, waarin tien dansers van haar gezelschap optreden.

Het Cullberg-gezelschap heeft een op het eerste gezicht ietwat gekke uitdaging aangegaan, namelijk vrij spel geven aan Benoît Lachambre, meester van de extreme dans uit Quebec en partner van veel Europese artiesten zoals Boris Charmatz, Sacha Waltz en Meg Stuart.

Wanneer je Shantala Shivalingappa onder begeleiding van haar vier prachtmuzikanten op het toneel ziet bewegen, lijkt de tijd wel stil te staan.

Dit is het gedanste verhaal van drie kleine meisjes. Het ene strooit papiertjes rond, het tweede zoekt die bijeen. Het ene snijdt ze zorgvuldig in stukjes, het derde maakt er bootjes van...

De beek die slingert, de hoorns van de gazelle die draaien, de lucht die in voluten stroomt, de schelp die zich oprolt, het DNA van ons lichaam dat een spiraal vormt: spiralen vindt men overal, in het oneindig grote en het oneindig kleine, in de natuur en in de levende wezens, in wat we zien en in wat onzichtbaar blijft voor onze ogen.

Meer dan twintig jaar lang hebben José Montalvo en Dominique Hervieu een jubelende en iconoclastische dans gecreëerd, met een overvloed aan beelden en waarbij de lichamen hun genot van in beweging te zijn uitschreeuwden!

Een droomreis. Dat is de beste omschrijving voor dit indrukwekkende spektakel dat op een verbluffende manier dans, muziek en nieuwe visuele technologie verbindt. Cinématique won dan ook meer dan terecht de grote internationale prijs in de categorie ‘dans en nieuwe technologie’ op het festival Bains numériques 2010.

Met twee rare figuurtjes die recht uit een kinderstrip lijken te komen, voert de pittige choreografe Maria Clara Villa Lobos, een vaste waarde bij het Théâtre de la Place en het Pays de Danses-festival, ons van de warmte van de moederschoot naar de oneindigheid van het heelal.

We zaten te wachten op Gallotta! We verlangden naar die unieke en aanstekelijke spanning, naar de directe emotie die door zijn dans wordt opgewekt.

Dit uit dans, muziek en beelden bestaande verhaal voor kleine kinderen wordt door de uit Israël afkomstige choreograaf Haïm Adri gebracht op een zachte en zwevende manier.

Toen de jonge herder David het met zijn slinger opnam tegen de reus Goliath, gaf hij veeleer blijk van intelligentie dan van kracht.

Sinds enkele jaren is Olga de Soto gefascineerd door de complexiteit van de overlevering, van wat er overblijft nadat iemand een choreografie heeft gezien of gedanst.

Het resoluut interdisciplinaire Love is strange [rough cut] is de tweede voorstelling van het Duitstalige gezelschap Trotz Ensemble dat al Projekt Eden opvoerde in het Théâtre de la Place.

De dansers van het Ballet de Lorraine beoefenen altijd met brio zeer verschillende periodes en stijlen. Dat is ook weer het geval op deze speciaal voor Pays de Danses gecreëerde avond: een reis vanaf zuivere made in USA‑dans tot een recente productie, waarvoor getekend werd door Boyzie Cekwana, een van de beloften van de Zuid-Afrikaanse choreografie.

Het onveranderlijke ritme en het monumentale crescendo die zo typisch zijn voor de fabelachtige Bolero van Maurice Ravel, vormen het basismateriaal van deze voorstelling die, sedert de creatie ervan in 1998, toonaangevend is voor het werk van Emio Greco.

Uiko Watanabe is een Japanse danseres, actrice en choreografe die al meer dan tien jaar in Europa woont. Haar voorstellingen bieden een eigenzinnige en poëtische kijk op haar land van herkomst en geven blijk van een tegelijk gevoelige en vreemde menselijkheid.

Als de hedendaagse dans vooral de kunst is om onbekende streken te bereizen, dan biedt Fernando Martin ons hier een echte cruise! Zijn creatie met die vreemde naam omvat immers drie choreografieën en evenveel manieren om door verschillende artistieke werelden te reizen.

Sedert Nijinski in 1913 een revolutie in de dans teweegbracht en Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky mythische dimensies gaf, is die muziek de choreografen blijven inspireren.

Met negen dansers, acht zangers, een koor van 28 mannelijke stemmen en de musici van het Liège Royal Philharmonic wordt de opening van Pays de Danses waarschijnlijk één van de grote evenementen van het seizoen.

Tussen 2006 en 2010 hebben de choreografen Emio Greco en Pieter C. Scholten vier voorstellingen gecreëerd waarbij ze zich lieten inspireren door De goddelijke komedie van Dante.